امشب تمام آینه ها را صدا کنید

گاه اجابت است رو به سوی خدا کنید

 ای دوستان آبرودار در نزد حق

در نیمه شب قدر مرا هم دعا کنید.

چقدر حقیرند مردمانی که نه جرأت دوست داشتن دارند ،

نه اراده‌ی دوست نداشتن ،

نه لیاقت دوست داشته شدن

و نه متانت دوست داشته نشدن،

با این حال مدام شعر عاشقانه می‌خوانند .

دعا می کنم که هیچگاه چشمهای زیبای تو را در انحصار قطره های اشک نبینم

 و تو برایم دعا کن ابرچشم هایم همیشه برای تو ببارد

دعا می کنم که لبانت رافقط در غنچه های لبخند ببینم و تو برایم دعا کن که هر گز بی تو نخندم

 دعا میکنم دستانت که وسعت آسمان و پاکی دریا و بوی بهار را دارد همیشه از حرارت  عشق گرم باشد

 و تو برایم دعا کن دستهایم را هیچگاه در دستی بجز دست تو گره ندهم

 من برایت دعا می کنم که گل های وجود نازنینت هیچگاه پژمرده نشوند

 برای شاپرک های باغچه ی خانه ات دعا می کنم که بال هایشان هرگز محتاج مرهم نباشند

 من برای خورشید آسمان زندگیت دعا می کنم که هیچگاه غروب نکند

و بدان در آسمان زندگیم تو تنها خورشیدی

پس برایم دعا کن ، دعا کن که خورشید آسمان زندگیم هیچگاه  بدون تو غروب نکند.

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به خاطر عطر نان گرم

برای برفی که آب می شود دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت

لبخندی که محو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می دارم

تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم

برای پشت کردن به آرزوهای محال

به خاطر نابودی توهم و خیال دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

تو را به خاطردود لاله های وحشی

به خاطر گونه ی زرین آفتاب گردان

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که ندیده ام دوست می دارم

تو را برای لبخند تلخ لحظه ها

پرواز شیرین خا طره ها دوست می دارم

تورا به اندازه ی همه ی کسانی که نخواهم دید دوست می دارم

اندازه قطرات باران ، اندازه ی ستاره های آسمان دوست می دارم

تو را به اندازه خودت ، اندازه آن قلب پاکت دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه ی کسانی که نمی شناخته ام ...دوست می دارم

تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام ...دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و

برای نخستین گناه...

تو را به خاطر دوست داشتن...دوست می دارم

تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم...دوست می دارم.

تقديم به چشمهايی كه در راه مانده‌اند

و دلهای غمگينی كه آنها را راندند،

تقديم به اشكهايی كه غرورشان شكست

و عهدهايی كه كسی آنها را نبست.

امشب قاصدك خيالم را فوت كرده ام،

ديدمش،

به سوى آسمان رفت،

ماه را پشت سر میگذارد و كهكشانها را رد خواهد كرد،

چشم انتظار باش!

نشانى تو را به او داده ام.

به او خوب گوش كن،

به تو خواهد گفت : چه اندازه دوستت دارم.

آنقدر دل کندن از تو سخت است

که در آخرین کوپه از آخرین واگن قطار نشسته ام

تا هر چقدر می شود دیرتر ترکت کنم!

سفری باید کرد

تا به عمق دل یک پیچک تنها

که چرا اینچنین سخت به خود می پیچد

شاید از راز درونش بشود کشفی کرد

شاید او هم به کسی دل بسته ست!

همدلی هنوزم اما  

همسفر بودی تو ای کاش

به دوراهی که رسیدی

لحظه ای به یاد من باش.

زندگی گریه ی مختصریست

مثل یک فنجان چای

و کنارش عشق است

مثل یک حبه قند

زندگی را با عشق نوش جان باید کرد.

عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی

اما دوست داشتن پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت روشن و زلال

عشق از غریزه آب می خورد و هرچه  از غریزه سرزند بی ارزش است

و دوست داشتن از روح طلوع می کند

و تا هرجا که یک روح ارتفاع دارد

دوست داشتن نیز همگام با آن اوج می یابد.

آنگاه که آسوده خاطر هستیم و با فراغ خاطر زندگی خودمان را می گذرانیم

به نگاه یک دستی ناشناس بر دریچه قلبمان می نوازد

و چون انتظار ورود کسی را نداریم دروازه قلبمان را می گشاییم

غافل از آنکه بیگانه ای به قصد غارت در پشت آن دروازه نظاره گر ماست .

با ورودش تمام هستی مان را به بازی می گیرد

و آنگاه که تمامیت آرامش را بر هم زد خیلی راحت حصار دلمان را ترک می کند

اما در مدت کوتاهی که ساکن ناخواسته قصر قلبمان بود

آنچنان راه رفته که هیچگاه و به هیچ وسیله ایی

نمی توانیم رد پای او را تا به ابد محو و پاک سازیم .

کاش می دانستی

که درون قلبم خانه ای داری تو که هميشه آنرا با شفق مي شويم

و با آن ميگويم که تويی مونس شبهای دلم!

کاش می دانستی

باغ غمگين دلم بی تو تنها شده است و گل غم به دلم وا شده است!

کاش می دانستی

که درون قلبم با تپشهای عشق هم صدا هستی تو!

کاش می دانستی

که وجود تو و گرمای صدايت به من خسته و آشفته حال زندگی مي بخشد!

کاش مي دانستی...

کاش مي دانستی...

من نه عاشق بودم نه محتاج نگاهی كه بلغزد بر من

من خودم بودم و یك حس غریب

كه به صد عشق و هوس مِِی ارزد.

سلام

با سپاس فراوان از کسانی که توی این مدت منو تحمل کردن

و با نظراتشون منو دلگرم کردند.

این وبلاگ یه مدت (شاید چند ماهی) به روز نمی شه.

بازم از همتون ممنونم.

حلالم کنید و موفق باشید.

امید تنها